Waarom het zo makkelijk is om over je grenzen te gaan.
Misschien herkenbaar?
Als ik het druk heb ga ik vaak gekke dingen doen. Ik heb twee kleine jongens, een eigen praktijk, ik wil sporten en een sociaal leven hebben. Kortom, een lekker vol leven. Komt er echter zoiets als een verjaardag aan dan slaat mijn hoofd op hol.
Hoe onrustiger ik me voel, hoe meer ik van mezelf ga verlangen. Zal ik toch maar niet twee taarten bakken? Eén met chocola want die vinden mijn zoons zo lekker en één appeltaart want die er hoort er altijd bij (heeft mijn man ooit een keer gezegd en dat onthoud ik de rest van mijn leven). En als ik dan aan de slag ga om ze te maken dan voel ik me opgejaagd, doe ik het snel waardoor de keuken er in no time uitziet alsof er een tornado door heen is gegaan. Snel ook wat opruimen, gauw de schoongemaakte attributen weer in de kastjes smijten.
Om uiteindelijk een taart te hebben die niet perfect is. Want die cruciale regel uit het recept heb ik in de snelheid toch niet goed gelezen. Dan hapjes, wat zal ik daarmee doen? Vooral niet te weinig, want stel je voor dat er niet genoeg is. Wie zal ik uitnodigen? Als ik die uitnodig, dan toch ook die. En zo gaat het maar door.
Mijn gedachtes slaan op hol en mijn focus wordt smal. Ik ga snel bewegen, steeds minder vloeiend, hoekiger. Ik struikel letterlijk over mijn eigen voeten en allerlei gedachtes tuimelen over elkaar heen.
Waar het allemaal mee begint is een onrustig, wat angstig gevoel omdat ik graag een leuk feestje wil geven. Want ik wil graag erkenning. Zo graag dat de boel uit balans gaat en mijn angst om het niet goed te doen voor een overdaad aan adrenaline zorgt. Nu ik dat door heb weet ik dat ik zodra ik in mijn hoofd teveel plannen ga maken ik het eigenlijk spannend vind. En in plaats van die extra taart te maken geef ik ruimte aan mijn spanning.
Hoe?
Door vooral geen taart erbij te bakken. Door nieuwsgierig te zijn naar wat mijn lichaam me probeert te vertellen en de adrenaline daar uit te laten razen, maar er geen concrete acties aan te koppelen (behalve misschien even lekker sporten). En in de winkel een extra pak soesjes in mijn karretje te gooien, want die zijn ook heel lekker. Zo simpel kan het herkennen van gevoelens het leven maken.